குணக்கடலே ! -சப்பாணிப் பருவம்

                                 அன்னை     வடிவே     ஆருயிரே  !
                                                         அன்புத்     தவழும்     பேருருவே  !
                                               அமைதி     ஊற்றே     அருந்தவமே  !
                                                         அண்டம்     காக்கும்     அருட்சுடரே  !



                                 முன்னம்     பழுத்த     முதிர்ப்பழமே  !
                                                         முதன்மைச்     சேவை     பெட்டகமே  !
                                             முதியோர்     வாழ்வின்     ஒளிவிளக்கே  !
                                                          முரண்க     ளில்லா     முத்தொளியே  !



                                 கன்னம்     சிவக்கும்     சிரிப்பழகே  !
                                                       கருணை     மழையின்     கார்முகிலே  !
                                            காலம்     திணற     உழைத்தவரே  !
                                                       கனிவைச்     சுட்டும்     முகவரியே  !



                                 மின்னற்     கொடியே    மென்சிரிப்பே  !
                                                      மேன்மைத்     தொண்டின்     அருஞ்சுவையே  !
                                           மெழுகின்     ஈகை     குணக்கடலே  !
                                                     மேவியப்     பொறுமை     பெருமலையே  !



                                தன்னம்     பிக்கைக்     களஞ்சியமே  !
                                                    தட்டுக     தட்டுக     சப்பாணி  !
                                            தயவின்     பொருளே     தெரெசாவே
                                                    தட்டுக     தட்டுக     சப்பாணி  !

                                                                                                              - இராதே

சங்கு கழுத்து

                                                சந்தனமும்  சவ்வாதும்
                                                சண்டையிட்டுக்  கொண்டன
                                                மணப்பதில்
                                                யார்  உசத்தி ?
                                                அவள்  இருப்பதை
                                                மறந்துவிட்டீர்களே !
                                                சாந்தப்படுத்தியது
                                                காற்று !


                                              முகவரித்  தேடி
                                              அலைந்து  கொண்டிருந்தேன்
                                              காற்று
                                              கைப்பிடித்துச்  சென்று
                                              காட்டியது
                                              மொட்டை மாடியில்
                                              நீ  கூந்தல்
                                              உலர்த்திக்  கொண்டிருந்தாய் !


                                             காற்று
                                             உன்   கழுத்தில்  பட்டதும்
                                             அழகிய  ஓசையாய்
                                             மாறிற்று
                                             உனக்குத்  தான்
                                             சங்கு  கழுத்தாயிற்றே !

                                                                                           - இராதே

என் மனசு !

                                                    கைகளை
                                                    மணற்கடிகையாக்கி
                                                    காத்திருந்தேன்
                                                    கடற்கரையில்
                                                    அடிக்கடி
                                                    காலைத்   தொட்ட
                                                    அலைகள்
                                                    வந்து  விட்டாளா ?
                                                    எனக்  கேட்டுச்  சென்றது
                                                    மணித்துளிகளுக்கும்
                                                    நொடிப்  பொழுதுகளுக்கும்
                                                    அப்போது தான்
                                                    அர்த்தம்  தெரிந்து  கொண்டேன்
                                                    அடடா  என்ன  சுகம் !


                                                   கொட்டாங்குச்சியின்
                                                   ஆழத்தை
                                                   குச்சியால்  அளந்து
                                                   கண்டுகொண்டேன் ;
                                                   குளத்தின்  ஆழத்தை
                                                   மூச்சடைத்து  மூழ்கி
                                                   அறிந்துகொண்டேன் ;
                                                   உன்  மனசின்
                                                   ஆழத்தை
                                                   அளக்க  முடியாமல்
                                                   தோற்றுப்  போனேன் !


                                                  உன்  துப்பட்டாவில்
                                                  முடிச்சுப்  போட்டு
                                                  பின்னால்  விட்டிருக்கிறாய்
                                                  தொங்கிக்கொண்டிருக்கிறது
                                                  என்  மனசு  !

                                                                        - இராதே

அண்டத்திலே நீரைத்தேடி - இலாவணி

                 மானிடரே    பூவுலகில்    மண்ணைக்காக்கும்   மழைவளம்

                                    மாண்டிடும்பு    துக்கதைகள்    உண்டோ ?    உண்டோ ?

                வானிடைப்பொ    ழிந்துவரும்    காரிருள்மு    கில்களுமே

                                    வற்றிடவ    ருந்தும்நிலை    உண்டு !    உண்டு !

                ஏனிந்தஇ    ழிவுநிலை    எப்படிவந்    ததோஎன்றே

                                    யாவரும    றியுமாறே    சொல்லு !    சொல்லு !

                கானிடையி    ருந்தமரக்    கூட்டத்தைவெட்    டுவதாலே

                                    கண்டதுவே    இந்தத்துன்பம்    எள்ளு !    எள்ளு !

                தாண்டவமா    டிடும்பஞ்சம்    தண்ணீரில்லா    வாழுந்தேசம்

                                    தாரணியில்    வந்திடுமோ    மெய்யோ ?    மெய்யோ ?   

               ஆண்டிடும்நீ    ரையிறைத்தே    ஆணவத்தி    னாலழித்தால் 

                                    ஆண்டியாய்ப்போ     யிடும்தேசம்    மெய்யே !    மெய்யே !

               பாட்டன்பூட்டன்    வெட்டிவைத்த    ஏரிகுளம்    அத்தனையும்

                                     பட்டாப்போட்டு    மனையாக்கி    விற்றோம் !    விற்றோம் !

               கூட்டம்போட்டு    நீரைக்கேட்டுச்    சண்டையிடும்    துயரினைக்

                                     கொள்கையாக்கி    இன்றுநாமும்   பெற்றோம் !   பெற்றோம் !

              கொண்டதன்ன    லத்தினாலே    சேர்த்துவைத்த    நீரையெல்லாம்

                                     கொட்டிக்கொட்டி    வீணடித்துக்    கெட்டோம் !    கெட்டோம் !

              அண்டத்திலே    நீரைத்தேடி    ஆகாயத்தில்    நீரைத்தேடி

                                     அந்தரத்தில்    கோள்கள்பல    விட்டோம் !    விட்டோம் !

              வாழவரும்    சந்ததிக்குச்    சொத்துச்சுகத்    தோடுக்கூட

                                     வங்கிபோலத்    தண்ணீரினைச்    சேர்ப்போம் !    சேர்ப்போம் !

               பாழாப்போகும்    நீர்நிலைகள்    பாரிலேஉ     யிர்த்தெழவும் 

                                     பற்றுடனே    நாளுமதைக்    காப்போம் !    காப்போம் !

                                                                                                                                              - இராதே

             

புயலாய் . . .

           
                                      உன்   மீது  கொண்ட

                                      பொறாமையால்

                                      பொறுமையிழந்த

                                      தென்றல்

                                      மையம்  கொண்டுள்ளது

                                      வங்கக்  கடலில்

                                      புயலாய் . . .



                                      தாழ்வு  மனப்பான்மையில்

                                      தவிக்கிறது

                                      குறைந்த  காற்றழுத்த

                                      மண்டலமாய் . . .

                                      வெட்கத்தால்

                                      கரையேற  மறுத்து

                                      கண்ணீரை

                                      பொழிகிறது

                                      மழையாய் . . .

                                      நீ  சிரித்து

                                      சமாதானப்  படுத்தியதில்

                                      பலவீனமடைந்து

                                      மறைந்து  போகிறது  !

                                                                               - இராதே

வண்டிக்குதிரை

                                             சலனமற்ற
                                             இதழ்களின்
                                             சபிக்கப்பட்ட
                                             மௌனத்தை  மீறி
                                             சரிந்து  வழியும்
                                             முனகல்களாய்
                                             வார்த்தைகள்  !


                                            சொட்டும்  சோகத்தின்
                                            இடுக்குகளில்  நின்று
                                            ஒளிந்து  பார்க்கும்
                                            கவலைகள்  !


                                            சூரிய  ஒளியில்
                                            சூம்பிச்  சுருண்ட
                                            இலைகளாய்
                                            ஆதரவற்று
                                            வெறுமையாய்க்
                                            கிடக்கும்  மனசின்
                                            அடி  ஆழத்தில்
                                            ஆசைகள்  !


                                           எச்சில்  சோற்றை
                                           எட்டிப்  பறித்து
                                           எலும்புத்  துண்டைச்
                                           சிந்தையில்  உருட்டிச்
                                           சுவைக்கும்
                                           நாய்களாய்ப்
                                           பொறாமைகள்  !


                                          இவை  எதையும்
                                          காணாது
                                          சேணம் கட்டிய
                                          வண்டிக் குதிரையின்
                                          நொண்டி  ஓட்டமாய்
                                          ஓடிக்  கொண்டிருக்கிறது
                                          வாழ்க்கை  !

                                                                   - இராதே

கசடுகளில் . . .

                                                     விழிகளில்   திரட்டியக்
                                                     கண்ணீர்த்    திவலைகள்
                                                     உதடிறங்கி
                                                     உருளுகின்றன


                                                    உலர்ந்துபோன
                                                    உதடுகளில்
                                                    ஒழுகத்துடிக்கும்
                                                     புன்னகை
                                                     புரியாமல்
                                                     விழிக்கிறது


                                                   கட்டித்தழுவிக்
                                                   கட்டாரியால்
                                                   முதுகில்  பெற்ற
                                                    பரிசினால்
                                                    வழிகிறது
                                                    குருதி


                                                    துடிப்பை
                                                    இரட்டிப்பாக்கி
                                                    இதயம்  உயர்த்தும்
                                                    இரத்த  அழுத்தத்தில்
                                                    குழைந்து  வெறிக்கிறது
                                                    சுவாசமும்  பாசமும்


                                                    மேல்கீழாய்
                                                    இழுத்து  வாங்கும்
                                                    மூச்சுக்  காற்றின்
                                                    வெப்பம்
                                                    உயிரின்  வேருக்கு
                                                    வீசுகிறது
                                                    வெண் சாமரம்


                                                   நட்பை
                                                   நயாகராவாய்
                                                   முதலீடு  செய்து
                                                   நலன்களை  உறிஞ்சிய
                                                   நல்லவனே


                                                  துரோகக்  காளான்கள்
                                                  குடை  விரிக்க
                                                  பொழிகிற
                                                  கள்ள  மழையில்
                                                  இன்னும்
                                                  நனைகிறேன்


                                                  காலம்
                                                  காரித்துப்பியக்
                                                  கசடுகளில்
                                                  கலக்காமல்  சிரிக்கிறது
                                                  நட்பு !

                                                                   -இராதே